Romance at Short Notice
Neen, het wordt nooit meer hetzelfde. The Libertines zijn dood, over en uit. Zowel vuilbek Pete Doherty als partner in crime Carl Barat slagen er wellicht nooit meer in om een plaat als 'Up The Bracket' te maken. Waar 'Waterloo Sunset' van Dirty Pretty Things een tweetal jaren geleden nog gematigd enthousiast werd onthaald, moeten we bij het beluisteren van 'Romance At Short Notice' uit een ander vaatje tappen. Eentonigheid en clichematige melodietjes in vastgeroeste songstructuren zijn helaas de sleutelwoorden op dit album.
Heel even dachten wij dat Barat eindelijk het vervolg op bovengenoemd succesalbum gemaakt had. Het zit wel degelijk in hem om tijdloze en geniale songs te schrijven, maar tot op heden kreeg hij er nooit meer dan een twee- of drietal samengeperst op een plaat. Het openingssalvo van 'Romance At Short Notice' doet ons nochtans anders vermoeden. Buzzards & Crows rammelt gevaarlijk stevig. Met een vette knipoog naar het vuilste wat The Clash ooit produceerde deint de track over in Hippy's Son. Of hoe oorverwarmend een kruising tussen Barats afgeleefde - naar Johnny Rotten neigende - stem en een hedendaags Britpop riedeltje wel niet kan klinken. "I am a Hippy's Son, I am into porn & guns", heerlijk!
Veel opwindender wordt het echter allemaal niet. Enerzijds horen we een aaneenschakeling van snedige maar 'deja vu riffs', waar we bij momenten moeten kijken op de display van de cd-speler of er nu al een nieuwe song begonnen is of dat de gitaarpartij nog steeds bij de vorige hoort. Anderzijds werken die paar, tergend slepende, ballads op dit plaatje bijzonder hevig in op onze Britpop vermoeidheid.
Het motortje sputtert behoorlijk dus, enkel het onrustige en bijzonder nerveuze Chinese Dogs weet onze aandacht nog te trekken. Slordig en nonchalant gitaargeweld, dat ons af en toe aan The Velvet Underground doet denken, met een tekst die boekdelen spreekt. "Well it took you seven years to learn my name, and I know it's all the drugs and booze I took, lame. What a shame". Sommige muzikanten presteren beter onder invloed van allerlei geestverruimende middelen, anderen blijven er beter af. Barat en enkele van zijn oude Libertines vriendjes behoren tot deze laatste categorie.
De conclusie is dan ook dat 'Romance At Short Notice' niet meer dan een karikatuur is geworden van een band die proestend en zwalpend zijn eigen sound in stand wil houden. Iets wat we alleen maar betreuren, want Barat heeft - zoals eerder gesteld - veel meer in zijn mars.
